aEkAsItT~

วันนี้เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง

ผมไปโรงเรียนตั้งแต่ 7 โมงแล้วก็นอนฟุบอยู่กับโต๊ะจนถึง7.30

ก็ถูกอาจารย์ขึ้นมาเรียกที่ห้องให้ลงไปเข้าแถวกลางสนามได้แล้ว

เพราะว่าห้องเรียนผมจะอยู่ในมุมอับ ที่เสียงออดโรงเรียนเบามากๆ

และเพื่อนผมก็ชอบเปิดเพลงดังๆ

ทำให้เป็นปัญหาเรื่องโดนอาจารย์มาตามอยู่บ่อยๆ

เวลาก็ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเพราะการเรียนหนักหนามากๆ

หนังตาที่เบาบางก็เริ่มหนักขึ้น จนต้องตั้งสมาธิกับตัวเองไม่ให้หลับลง

จนพอมาถึงคาบกลางวัน หลังจากทานอาหารเสร็จ

ผมและเพื่อนๆก็เอาโต๊ะเรียนแปดโต๊ะมาต่อติดกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

นำขวดน้ำเปล่า 5 ขวด มาวางคั่นกลางตรงครึ่ง

ก็จะได้โต๊ะปิงปองสะดวกสบายสไตล์เด็กแนวมาหนึ่งโต๊ะ

ภูมิปัญญาชาวบ้านจริงๆ

ถึงจะมีรอยไม่เสมอกันของโต๊ะทั้ง 8 แต่มันก็กลายเป็นจุดได้เปรียบเสียเปรียบของการเล่นไป

ไม่ว่าจะตีลูกไปโดนสันโต๊ะจนมันวิ่งราบเรียบไปก็ยังถือว่าได้คะแนนไปโดยปริยาย

ก็เล่นไปกับเพื่อน ผมก็ชนะบ้าง แพ้บ้าง

เพื่อนตีมา ผมตีกลับ เพื่อนตัดลูกมา ผมก็ยังรับได้

ทันใดนั้นเพื่อนก็ตบลูกปิงปองมาเต็มแรง

ลูกตกลงกับโต๊ะแล้วลอยถลาไปไกลทางด้านขวา

ผมก็ยืดขาไปหนึ่งข้างเต็มที่ ส่วนอีกข้างก็ยังอยู่ที่เดิม

(ตัวผมใหญ่พอสมควร ก็เลยไม่เป็นปัญหาใดๆ)

...

...

แคว่ก!!!!!

...

ผมตบลูกกลับลงไปได้แต้มมา

แต่ก็มีความรู้สึกแปลกๆโผล่ขึ้นมา

เสียงที่ปลุกความระแวงขึ้นมาจากด้านมืดดังก้องกังวาลอยู่ในสมอง

พอก้มลงไปดู

...

...

..

.

จบ~~~~~

เผอิญว่าเป็นกางเกงที่ใส่มาตั้งแต่ม.3จนขึ้นมาม.5แล้ว แต่มันก็ยังไม่มีปัญหาอะไร นอกจากจะสั้นไปเล็กน้อย

ประมาทไม่ได้จริงๆเรื่องแบบนี้

แถมยังต้องเรียนต่ออีกคาบแล้วคาบสุดท้ายมีประชุมก็รีบโกยกลับมาบ้านก่อน

1.30 ชั่วโมง ผ่านไปบนรถเมล์ต่อรถเมล์เพื่อจะกลับมาบ้าน

เป็นเวลาที่ยาวนานยิ่งกว่า 3ชั่วโมง

edit @ 19 Jun 2008 18:46:00 by aEkAsItT~