วันนี้เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง
ผมไปโรงเรียนตั้งแต่ 7 โมงแล้วก็นอนฟุบอยู่กับโต๊ะจนถึง7.30
ก็ถูกอาจารย์ขึ้นมาเรียกที่ห้องให้ลงไปเข้าแถวกลางสนามได้แล้ว
เพราะว่าห้องเรียนผมจะอยู่ในมุมอับ ที่เสียงออดโรงเรียนเบามากๆ
และเพื่อนผมก็ชอบเปิดเพลงดังๆ
ทำให้เป็นปัญหาเรื่องโดนอาจารย์มาตามอยู่บ่อยๆ
เวลาก็ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเพราะการเรียนหนักหนามากๆ
หนังตาที่เบาบางก็เริ่มหนักขึ้น จนต้องตั้งสมาธิกับตัวเองไม่ให้หลับลง
จนพอมาถึงคาบกลางวัน หลังจากทานอาหารเสร็จ
ผมและเพื่อนๆก็เอาโต๊ะเรียนแปดโต๊ะมาต่อติดกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
นำขวดน้ำเปล่า 5 ขวด มาวางคั่นกลางตรงครึ่ง
ก็จะได้โต๊ะปิงปองสะดวกสบายสไตล์เด็กแนวมาหนึ่งโต๊ะ
ภูมิปัญญาชาวบ้านจริงๆ
ถึงจะมีรอยไม่เสมอกันของโต๊ะทั้ง 8 แต่มันก็กลายเป็นจุดได้เปรียบเสียเปรียบของการเล่นไป
ไม่ว่าจะตีลูกไปโดนสันโต๊ะจนมันวิ่งราบเรียบไปก็ยังถือว่าได้คะแนนไปโดยปริยาย
ก็เล่นไปกับเพื่อน ผมก็ชนะบ้าง แพ้บ้าง
เพื่อนตีมา ผมตีกลับ เพื่อนตัดลูกมา ผมก็ยังรับได้
ทันใดนั้นเพื่อนก็ตบลูกปิงปองมาเต็มแรง
ลูกตกลงกับโต๊ะแล้วลอยถลาไปไกลทางด้านขวา
ผมก็ยืดขาไปหนึ่งข้างเต็มที่ ส่วนอีกข้างก็ยังอยู่ที่เดิม
(ตัวผมใหญ่พอสมควร ก็เลยไม่เป็นปัญหาใดๆ)
...
...
แคว่ก!!!!!
...
ผมตบลูกกลับลงไปได้แต้มมา
แต่ก็มีความรู้สึกแปลกๆโผล่ขึ้นมา
เสียงที่ปลุกความระแวงขึ้นมาจากด้านมืดดังก้องกังวาลอยู่ในสมอง
พอก้มลงไปดู
...
...
..
.
จบ~~~~~
เผอิญว่าเป็นกางเกงที่ใส่มาตั้งแต่ม.3จนขึ้นมาม.5แล้ว แต่มันก็ยังไม่มีปัญหาอะไร นอกจากจะสั้นไปเล็กน้อย
ประมาทไม่ได้จริงๆเรื่องแบบนี้
แถมยังต้องเรียนต่ออีกคาบแล้วคาบสุดท้ายมีประชุมก็รีบโกยกลับมาบ้านก่อน
1.30 ชั่วโมง ผ่านไปบนรถเมล์ต่อรถเมล์เพื่อจะกลับมาบ้าน
เป็นเวลาที่ยาวนานยิ่งกว่า 3ชั่วโมง
edit @ 19 Jun 2008 18:46:00 by aEkAsItT~
ขออภัยที่ไปแย่งจองตำแหน่งนะครับ
